مدت مدیدی است كه اختلاف و مشاجره بین شركتهای ارائه دهنده اینترنت پرسرعت (PAP) و شركت مخابرات ایران و شركتهای استانی وجود دارد. شركتهای PAP اغلب از همكاری ناكافی شركت مخابرات در زمینه دسترسی به سیم مسی و فضا و غیره شكوه دارند و شركت مخابرات نیز در عوض شركتهای PAP را به تعهد نكردن به وعدههایشان و ناتوانیشان در ارایه خدمات متهم میكندو توان آنها را كافی نمیداند و البته حال كه شركت مخابرات خودش هم صبغه خصوصی گرفته است مدعی هم هست .
اما سئوال این است كه صرف نظر از اینكه حق با چه كسی است و مقصر كیست و ریشه مشكل در كجاست. عدم پیشرفت در این زمینه در نهایت منجر به ضریب نفوذ پائین كشور در زمینه اینترنت پرسرعت خواهد شد و دود آن مستقیما به چشم كاربران و شهروندان ایرانی میرود و خیل عظیمی از مشتاقان را از مزایای این خدمت محروم خواهد كرد.
بنابراین آیا به جای مواجهه و برخورد و كشمكش و طرف مقابل را متهم كردن, راهحل معقول و منطقی برای برون رفت از این وضعیت وجود ندارد؟ در مصحبهای كه با آقای فیضی مدیرعامل شركت مخابرات ایران در شماره 69 همین ماهنامه صورت گرفت ایشان اظهار كردند كه مخابرات به دنبال انحصار نیست و نه این را میخواهد و نه میتواند این كار را بكند و معتقد بود خرید, نصب و راهاندازی و فروش در لایه دسترسی توسط مخابرات اقتصادی نیست و این طور اظهار داشت كه مخابرات ایران به شركتهای PAP پیشنهاد كرده است نصب و تامین و نگهداری تجهیزات با آنها باشد و در نهایت درصدی به صورت مشخص و به میزان سرمایهگذاری كه از نظر آقای فیضی بهترین وضعیت آن 40 درصد مخابرات و 60 در صد شركتهای PAP است بین دو طرف توزیع شود و البته این نسبتها و درصدها قابل بحث است .
در مصاحبهای هم كه نگارنده با مدیر كل روابط عمومی شركت مخابرات ایران آقای دكتر زارعیان داشتم ایشان معتقد بودند كه بلاخره مشكل هر چه كه باشد و مقصر هر كه باشد, واقعیت این است كه امروز بعد از گذشت چند سال ضریب نفوذ اینترنت پرسرعت درایران بسیار پائین است و تعداد پورتها كمتر از یك میلیون است بنابراین همانطور كه همراه اول با تغییر سیاست و نحوه عملكردش به همراه ایرانسل توانست جهشی را دراین حوزه ایجاد كند ودر مدت كوتاهی تعداد سیم كارتهایش چندین برابر شد بنابراین مخابرات معتقد است شركتهای PAP به تنهایی توانایی مالی كافی برای انجام این كار را ندارند و مخابرات قصد دارد شخصا بخشی از این خلاء را پر كند و شركتهای PAP هم میتوانند به نسبت سرمایه خود بخشی از بازار را در دست گیرند و سهم متناسبی از بازار را به خود اختصاص دهند. البته قطعا شركتهای PAP جوابهای خاص خود را دارند و مشكلات خود را نیز به خوبی میشناسند و نگارنده در پی دفاع از دیدگاه هیچكدام از طرفین نیستم اما فكر میكنم راهحل نهایی در تعامل مثبت بین طرفین نهفته است و هر دو طرف ضمن لحاظ كردن منافع خود باید این واقعیت را بپذیرند كه اولویت نخست دادن سرویس به مردم است و زیاد مهم نیست به نام چه كسی تمام شود. موضوع نگران كننده آن است كه امروز كاربران ایرانی در بسیاری از نقاط كشور و به ویژه شهرهای كوچكتر از خدمات اینترنت پرسرعت بی بهرهاند و هر گونه اختلاف حقوقی و قانونی و فنی و مالی باید درنهایت به نفع كاربران و شهروندان ایرانی خاتمه یابد .