رشد سامانه هاى تلفن سیار، افزایش كاربران اینترنت و بالا رفتن انتظار و نیازهاى كاربران مثل تقاضاى دسترسى به اینترنت با كیفیت بالا از طریق سامانه هاى بى سیم، منجر به طراحى سامانه هایى شده است كه بتوانند این نیازها را برآورده كنند.
كاربران خدمات مخابراتى در آینده، ترجیح مى دهند كه خدمات مشابهى را كه از شبكه هاى ثابت دریافت مى كنند از یك محیط بى سیم نیز در اختیار داشته باشند. البته انتظار نمى رود كه كاربران تمایل داشته باشند كه عملكرد بهتر را قربانى حركت پذیرى بیشتر نمایند زیرادر هرصورت از ابزارهاى مخابراتى ساكن هم استفاده خواهند كرد. بنابراین بهترین راه كار این است كه سامانه هاى بى سیم با شبكه هاى ثابت نیز مجتمع شده باشد، به همین منظور شبكه هاى بى سیم به سرعت در حال تكامل و حركت به سمت شبكه هاى تماماً IP هستند.
شبكه هاى نسل ‎/۱ ۲ و ۵/۲
امروزه شبكه هاى گوناگون بى سیم با ویژگى هاى مختلف درحال ارائه خدمات به مشتركان هستند كه هریك از آنها مزایا و معایب خاص خود را دارند. (اولین سامانه مخابرات سلولى جهان در سال ۱۹۸۳ در آمریكا با نام AMPS شروع به كار كرد؛ این سامانه كه آنالوگ بود به تدریج در اكثر مناطق جهان مورد استفاده قرار گرفت و از آن به عنوان نسل اول مخابرات سیار یاد
مى شود). شبكه هاى تلفن همراه GSMكه در سال ۱۹۹۰ در اروپا آغاز به كار كرد نسل دوم مخابرات سیار بودند. در این شبكه ها زمان برقرارى تماس با شبكه تا چندین ثانیه طول مى كشد و سرعت آن به Kbps ۹/۶ محدود است. اما درGPRS زمان دسترسى، كمتر از یك ثانیه است و سرعت انتقال داده ها تا مرز kbps170 نیز مى رسد. همچنین سرعت انتقال داده ها درEDGE (دیگر از شبكه هاى گسترش یافته GSM)، به kbps370 ارتقاء یافته است.
در نسل سوم سرعت انتقال اطلاعات به۲ تا Mbps ۱۰و در نسل چهارم به ۲۰ تا Mbps100 خواهد رسید. به همین دلیل از دیدگاه كاربران شبكه هاى GSM، سرعت انتقال داده بسیار پایین، برقرارى تماس بسیار دشوار و زمان آن طولانى است.از نظر فنى مشكل از اینجا ناشى مى شود كه خدمات بى سیم موجود براساس سوئیچینگ مدارى كار مى كنند.
شبكه هاى سلولى نسل دوم مانندGSM، كه فقط براى انتقال صوت مورد استفاده قرار مى گیرند، ذاتاً داراى فناورى سوئیچ مدارى هستند و شبكه هاى نسل ۵/۲ مانند GPRS، مدل گسترش یافته شبكه هاى نسل دوم هستند كه از فناورى سوئیچ مدارى براى انتقال صوت و از سوئیچ بسته اى براى تبادل داده استفاده مى كنند.
در بخش رابط هوایى سوئیچینگ مدارى، در كل طول تماس، یك كانال ترافیكى كامل به مشترك اختصاص داده مى شود. این در حالى است كه در موارد ترافیك خوشه اى نظیر اینترنت، این كار بسیار ناكارآمد است. ولى در سامانه هاى سوئیچینگ بسته اى، یك كانال تنها در زمان مورد نیاز به كاربر اختصاص داده مى شود و بلافاصله بعد از هر ارسال بسته اى، آزاد مى گردد بنابراین كاربران مختلف مى توانند از یك كانال فیزیكى بطور مشترك استفاده كنند.
فناورى بسته اى GPRS برمبناى سامانه GSM موجود براى رفع این مشكل ابداع شده است بنابراین كاربران GPRS از سرعت دسترسى و نرخ داده بالاترى برخوردار مى شوند.
نكته دیگر اینكه در سامانه هاى مبتنى بر سوئیچینگ مدارى، كاركرد بر اساس مدت زمانى كه كاربر به شبكه متصل است، محاسبه مى شود چراكه پهناى باند فقط براى كاربر اختصاص داده شده است، بنابراین یك كاربر حتى براى زمانى كه اطلاعاتى مبادله نمى كند هم باید هزینه بپردازد. به همین دلیل این خدمات براى بیشتر مشتركین هزینه بسیار بالایى درپى دارد. اما در GPRSكه مبتنى بر سوئیچینگ بسته اى است، كاركرد بر اساس حجم اطلاعات مبادله شده محاسبه مى شود و مشترك مى تواند مدت زیادى بدون اینكه بسته اى ارسال یا دریافت كند متصل باقى بماند و فقط هزینه مربوط به بسته هاى ارسالى و دریافتى را بپردازد زیرا فناورى سوئیچ بسته اى، پهناى باند را بیشتر مورد استفاده قرار داده و به بسته هاى هر كاربر اجازه رقابت براى بدست آوردن پهناى باند را مى دهد بنابراین خدمات مختلف GPRS مثل دسترسى به پست الكترونیكى، وِب و سایر خدمات داده اى در كنار خدمات صوتى براى كاربران مقرون به صرفه تر خواهد بود.